a pitona da carballa

Entradas etiquetadas como as ‘mujer’

Muller, cando quitas a roupa?

23 Octubre 2008 · Dejar un comentario

Peque Cañas, artista urbana e textil, pon o seu grao para deixar claro (máis se cabe) que cada  muller decide cando sacarse a roupa…
“El universo de la ropa interior está en el terreno de lo oculto, de lo no visible, de lo que se sugiere pero no se enseña, donde mejor se aprecian las diferencias de cada una de nosotras…
Cada uno de estos fantasmas volátiles, cadáveres eróticos, funcionales, virginales y maternales, son testigos de historias inconfesables de mujeres anónimas…sin nombres, sin caras y sin cuerpos pero que están presentes y encarnadas en cada trapo, enagua y sostén; sostenes que, como “sujetadores”, son el símbolo de todos los corsés, constreñimientos, moldes y sujeciones…pero no, no somos sujetables y nuestros cuerpos y mentes son incontenibles…
Estas mujeres invisibles que se agitan con el viento, que lloran y ríen, que cantan y bailan…aúllan desde aquella ronda flotante y repiten al unísono:

Este cuerpo es mío y no se toca, no se viola, no se golpea, no se acalla, no se categoriza, no se grita, no se censura, no se niega, no se encierra, no se controla, no se subordina, no se domestica, no se olvida, no se destruye, no se intimida, no se frena, no se insulta, no se culpabiliza, no se ignora, no se margina, no se mata… Este cuerpo es mío y decide porque es autónomo: Se rebela, transgrede, actúa, crea, construye, se pronuncia, se enuncia, se agrupa, contesta, habla, se masturba, grita, exige, conoce, cambia, rechaza, desobedece, se desvía, ama, odia, cuestiona, es fuerte, resiste, lucha, se empodera y decide cuando sacarse la ropa.
Cristal Ferret

Mujer, ¿cuándo te quitas la ropa?

Peque Cañas, artista urbana y textil, pone su grano para dejar claro (más si cabe) que cada  mujer decide cuando sacarse la ropa…
Atopeino en El Ventano

Categorías: cultureando
Etiquetado: , ,

Diario de una mujer gorda

26 Agosto 2008 · Dejar un comentario

Fai tempo, nin me lembro como, atopei o Diario de una mujer gorda e engancheime de tal xeito que non puiden parar de lelo. Unha muller arxentina con poucas espectativas na vida que recibe un blog como agasallo do seu fillo maior para que non se deprima tras quedar sen traballo. Empezas…

<<Como si nos costara poco traer el pan, el Caio pasó un rojo y nos cayó una multa.

Ciento diez pesos por lo del semáforo, y doscientos cinco porque es menor de 16. Total: trecientos quince mangos que hay que pagar o nos secuestran la tatadiós, que tras cartón es la única movilidad que tiene el Nacho para ir al puesto.>>

así e ata o final non podes deixalo. Polo menos así me pasou a min.

Agora tamén está en versión escrita coa firma do seu verdadeiro autor Hernán Casciari que dame a min non se debe parecer moito a Mirta Bertotti.

Pasado un tempo  Mirta volveu enchurfar a súa computadora  nunha segunda parte do seu blog, que ainda non lin, pero xa me tarda.

Diario de una mujer gorda

Hace un tiempo, ni me acuerdo como, encontré el Diario de una mujer gorda y me enganché de un modo que no pude dejar de leerlo. Una mujer argentina con pocas espectativas en su vida que recibe un blog como regalo de su hijo mayor para que no se deprima tras quedar sin trabajo. Empiezas…

<<Como si nos costara poco traer el pan, el Caio pasó un rojo y nos cayó una multa.

Ciento diez pesos por lo del semáforo, y doscientos cinco porque es menor de 16. Total: trecientos quince mangos que hay que pagar o nos secuestran la tatadiós, que tras cartón es la única movilidad que tiene el Nacho para ir al puesto.>>

y hasta el final no puedes dejarlo. Por lo menos así me paso a mi.

Ahora también está en versión escrita con la firma de su verdadero autor Hernán Casciari que algo me dice que no se debe parecer mucho a Mirta Bertotti.

Pasado un tiempo  Mirta volvió a enchufar su ordenador en  una segunda parte de su blog, que aun no leí, pero ya me tarda.

Categorías: cultureando
Etiquetado: , , , , , ,